Emerging state practice in the role of unmanned maritime systems in maritime blockades

Unmanned maritime systems (UMSs) can monitor and support maritime military operations, including blockades. This paper evaluates how employing UMSs in blockade operations challenges the normative framework of blockade law, particularly emphasising their classification as warships under the UN Convention on the Law of the Sea (UNCLOS). It investigates whether and how UMSs can effectively maintain a blockade under international law. Several obstacles may hinder UMSs from fulfilling this role. The primary challenge is establishing the status of UMSs. Existing literature offers some support for the idea that remotely manned UMSs may qualify as ships under UNCLOS. By omitting a clear definition of what constitutes a ship, the drafters allowed for interpretative flexibility while simultaneously introducing ambiguity. However, if UMSs can constitute ships, they may constitute warships. This paper argues that remotely manned UMSs should be classified as warships, enabling states to deploy these systems to enforce blockade operations. Les nouvelles technologies représentent un avantage stratégique pour les États engagés dans un conflit armé. Les systèmes maritimes sans pilote (unmanned maritime systems – UMS) peuvent être utilisés pour surveiller et faciliter les opérations militaires maritimes, y compris les blocus. Le présent article examine dans quelle mesure l’utilisation des UMS dans les opérations de blocus remet en cause le cadre normatif existant du droit des blocus. Il met l’accent sur la classification comme navires de guerre au titre de la Convention des Nations Unies sur le Droit de la Mer. L’article examine si et comment les UMS pourront contribuer à maintenir un blocus conformément au droit international. Plusieurs obstacles pourraient empêcher les UMS de jouer un tel rôle. Le premier est le statut des UMS. La littérature soutient, bien que prudemment, l’argument selon lequel les UMS peuvent constituer des navires au sens de la CNUDM. En l’absence de définition de ce qui constitue un navire, les rédacteurs ont effectivement garanti la liberté d’interprétation, tout en créant une dissonance terminologique. L’article démontre que certains types d’UMS peuvent être considérés comme des navires de guerre. Les États seront ainsi en mesure d’utiliser ces systèmes dans les opérations de blocus maritime. Nieuwe technologieën bieden een strategisch voordeel aan staten die betrokken zijn bij een gewapend conflict. Onbemande maritieme systemen (unmanned maritime systems – UMS) kunnen worden ingezet om maritieme militaire operaties, waaronder blokkades, te bewaken en te bevorderen. Dit artikel gaat na in welke mate het gebruik van UMS in blokkades het bestaande normatieve kader van het blokkaderecht in vraag stelt, met bijzondere aandacht voor de classificatie als oorlogsschip krachtens UNCLOS. Dit artikel onderzoekt of en hoe UMS kunnen bijdragen aan de handhaving van een blokkade in overeenstemming met het internationaal recht. Er zijn verschillende mogelijke beletselen tegen een dergelijke rol voor UMS. De eerste horde die moet worden genomen, is de status van UMS. De literatuur ondersteunt, zij het op voorzichtige wijze, een argument dat UMS schepen kunnen zijn in de zin van UNCLOS. Door het ontbreken van een definitie van wat een schip is, zorgden de opstellers in feite voor interpretatievrijheid, maar tegelijkertijd voor een dissonantie in de definitie. In het artikel wordt beargumenteerd dat bepaalde types van UMS beschouwd kunnen worden als oorlogsschepen. Hierdoor kunnen staten deze systemen dan gebruiken in zeeblokkades. Las nuevas tecnologías proporcionan una ventaja estratégica a los estados involucrados en conflictos armados. Los sistemas marítimos no tripulados (UMS por sus siglas en inglés) pueden ser utilizados para monitorear y facilitar operaciones militares marítimas, incluidas las de bloqueo. Este artículo considera hasta qué punto el uso de UMS en operaciones de bloqueo desafía el marco normativo existente del derecho aplicable a los bloqueos, con un enfoque particular en la clasificación como buques de guerra bajo la Convención de las Naciones Unidas sobre el Derecho del Mar (UNCLOS por sus siglas en inglés). Se examina si sería viable y cómo los UMS podrán contribuir a mantener un bloqueo de manera consistente con el derecho internacional. Existen varios impedimentos posibles para que los UMS desempeñen tal función. El primer obstáculo a superar es el estatus de los UMS. La literatura apoya, aunque de manera cautelosa, el argumento de que los UMS pueden constituir buques a efectos de la UNCLOS. En ausencia de una definición de lo que constituye un buque, los redactores aseguraron efectivamente la libertad de interpretación, aunque al mismo tiempo se produjo una disonancia definicional. El documento sostiene que ciertos tipos de UMS pueden considerarse buques de guerra. Esto permitirá a los estados utilizar estos sistemas en operaciones de bloqueo marítimo. Le tecnologie emergenti offrono un vantaggio strategico agli Stati coinvolti in conflitti armati. I sistemi marittimi senza equipaggio (UMS – Unmanned maritime systems) possono essere impiegati per monitorare e facilitare le operazioni militari marittime, inclusi i blocchi navali. Questo articolo analizza in quale misura l’uso degli UMS nelle operazioni di blocco navale metta in discussione l’attuale quadro normativo, con particolare attenzione alla loro classificazione come navi da guerra ai sensi della Convenzione delle Nazioni Unite sul diritto del mare (UNCLOS). L’articolo esamina se e come gli UMS possano contribuire al mantenimento di un blocco navale in conformità con il diritto internazionale. Esistono diversi possibili ostacoli affinché gli UMS possano svolgere tale ruolo. Il primo ostacolo da superare è lo status giuridico degli UMS. La letteratura sostiene, sebbene in modo cauto, l’argomento secondo cui gli UMS possano costituire „navi” ai fini dell’UNCLOS. In assenza di una definizione precisa di cosa costituisca nave, i redattori della Convenzione hanno di fatto lasciato libertà di interpretazione, nonostante ciò produca un’incertezza nella definizione. L’articolo sostiene che alcune tipologie di UMS possano essere considerate navi da guerra. Ciò consentirebbe agli Stati di utilizzare tali sistemi nelle operazioni di blocco marittimo. Neue Technologien verschaffen Staaten, die in bewaffnete Konflikte verwickelt sind, strategische Vorteile. Unbemannte maritime Systeme (unmanned maritime systems – UMS) können zur Überwachung und Erleichterung von maritimen Militäroperationen, einschließlich Blockaden, eingesetzt werden. In diesem Beitrag wird untersucht, inwieweit der Einsatz von UMS bei Blockadeoperationen den bestehenden normativen Rahmen des Blockaderechts in Frage stellt, wobei ein besonderer Schwerpunkt auf der Einstufung als Kriegsschiffe nach dem Seerechtsübereinkommen der Vereinten Nationen (UNCLOS) liegt. In diesem Beitrag wird geprüft, ob und wie UMS zur Aufrechterhaltung einer Blockade im Einklang mit dem internationalen Recht beitragen können. Es gibt mehrere mögliche Hindernisse, die UMS daran hindern könnten, eine solche Rolle zu spielen. Die erste Hürde, die es zu nehmen gilt, ist der Status von UMS. Die Literatur bekräftigt, wenn auch behutsam, die These, dass UMS im Sinne des UNCLOS als Schiffe gelten können. Mangels einer Definition des Begriffs „Schiff“, haben die Verfasser zwar Interpretationsspielraum geschaffen, aber gleichzeitig auch eine Dissonanz in der Definition. Der Beitrag argumentiert, dass bestimmte Arten von UMS als Kriegsschiffe angesehen werden können. Dies würde es Staaten ermöglichen, diese Systeme bei Seeblockaden einzusetzen.