Continuous glucose monitoring is a helpful tool for the modification and assessment of such a modified treatment of type 1 diabetes mellitus in children and adolescents

Glucose monitoring constitutes an essential part of intensive management of type 1 diabetes mellitus (T1DM). This prospective, clinical study was aimed to: 1) modify the treatment of T1DM in a group of children and adolescents, based on the results provided by the continuous glucose monitoring (CGM); 2) use CGM for the assessment of such a modified treatment. 61 patients with T1DM (30 girls), at the mean age of 12.4 years were studied. CGM and glycohemoglobin (HbA1c) measurement were performed twice: at the study entry and after a 3-month period. Based on the results of the first CGM insulin therapy was modified in all the participants. The percentage of patients experiencing hypoglycemias and hyperglycemias did not change significantly throughout the study, 93 vs 91%, and 100 vs 100%, respectively. After a 3-month period of modified treatment, there was no change in either the number of hypoglycemic episodes (1.4 ± 1.0 vs 1.3 ± 0.9 episodes/patient/day, p>0.05) or daily insulin dose (0.89 ± 0.25 vs 0.87 ± 0.24 U/kg/day, p>0.05). Yet, there was a significant decrease in mean HbA1c (7.7 vs 7.3%, p<0.01) and in the number (2.9 ± 1.0 vs 2.3 ± 0.8 episodes/patient/day, p<0.001) and duration of hyperglycemic episodes (7.3 ± 3.4 vs 5.7 ± 3.1 hours/patient/day, p<0.01). CGM is helpful in improving HbA1c, without increasing insulin dose or the risk of hyperglycemic or hypoglycemic episodes. However, majority of children and adolescents with T1DM develop pathological glucose excursions in spite of the improvement in glycemic control (shown as a decline in HbA1c). Monitorowanie glikemii stanowi zasadniczy element intensywnej insulinoterapii w cukrzycy typu 1 (T1DM). Celem niniejszej prospektywnej pracy klinicznej było 1) modyfikacja leczenia cukrzycy w grupie dzieci i młodzieży z T1DM na podstawie wyników ciągłego monitorowania glikemii (CGM); 2) zastosowanie CGM do oceny tak zmienionego leczenia. U 61 chorych z T1DM (30 dziewcząt), w średnim wieku 12 lat i 4 miesiące, dwukrotnie – na początku badania oraz po okresie 3 miesięcy – wykonano ciągłe monitorowanie glikemii oraz oznaczono odsetek hemoglobiny glikowanej (HbA1c). Na podstawie wyników pierwszego CGM, u każdego pacjenta wprowadzono zmiany w insulinoterapii. Odsetek chorych, u których stwierdzono występowanie epizodów hipoglikemii oraz hiperglikemii, nie uległ istotnej zmianie w trakcie trwania badania, i wynosił odpowiednio 93 vs 91% i 100 vs 100%. Po okresie 3 miesięcy zmodyfikowanego leczenia nie zanotowano także istotnych zmian w liczbie epizodów hipoglikemii (1,4 ± 1,0 vs 1,3 ± 0,9 epizodów/pacjenta/dobę, p>0,05) oraz dobowej dawce insuliny (0,89 ± 0,25 vs 0,87 ± 0,24 U/kg/dobę, p>0,05). Uzyskano natomiast istotne statystycznie obniżenie średniej wartości HbA1c (7,7 vs 7,3%, p<0,01) oraz liczby (2,9 ± 1,0 vs 2,3 ± 0,8 epizodów/pacjenta/dobę, p<0,001) i czasu trwania epizodów hiperglikemii (7,3 ± 3,4 vs 5,7 ± 3,1 godzin/pacjenta/dobę, p<0,01). Ciągłe monitorowanie glikemii jest pomocne w obniżeniu odsetka HbA1c, któremu nie towarzyszy wzrost dobowej dawki insuliny czy też zwiększone ryzyko wystąpienia hiperglikemii lub hipoglikemii. Należy jednak zaznaczyć, że większość dzieci i młodzieży z cukrzycą typu 1 doświadcza patologicznych dobowych wahań glikemii, pomimo poprawy kontroli cukrzycy, mierzonej spadkiem odsetka HbA1c.