Na podstawie własnych badań autorka zarysowuje główne cechy recepcji literatury polskiej na Węgrzech w latach 1990 i 2020. Kontekst odbioru stanowi struktura instytucjonalna (wydawnictwo książkowe, dystrybucja, czasopisma), która uległa zmianie po transformacji systemu w 1989 r. Autorka bada kontekst i cele recepcji, następnie skrótowo przedstawia odbiór twórczości czterech autorów: dwóch klasyków dwudziestowiecznych (Czesław Miłosz i Witold Gombrowicz) oraz dwoje współczesnych pisarzy (Olga Tokarczuk i Andrzej Stasiuk). Następnie pokrótce omawia przeciwstawne przypadki odbioru dwóch gatunków (dramat, literatura faktu). Wreszcie mówi o potrzebie ponownego tłumaczenia klasyków XIX wieku.